Αθήνα,  16 Μαΐου 2008

κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ: Μακαριώτατε Αρχιεπίσκοπε Αθηνών και πάσης Ελλάδος, εκλεκτοί συνδαιτυμόνες, Χριστός Ανέστη!

Είμεθα ευτυχείς ευρισκόμενοι για μίαν ακόμη φορά εις την ευλογημένην Ελλάδα, την πατρίδα του πολιτισμού και της δημοκρατίας.

Την χαράν μεγεθύνει και επιτείνει το γεγονός ότι η ενταύθα έλευσίς μας συμπίπτει με την λαμπροφόρον πασχάλιον περίοδον κατά την οποίαν το ελπιδοφόρο μήνυμα της Αναστάσεως και της ζωής, δονεί τον αέρα και παρηγορεί και στηρίζει τους πιστούς.

Εις την Κωνσταντινούπολιν βιούμεν, καθώς γνωρίζετε, εντόνως τον Γολγοθά και τον Σταυρό. Είμεθα η «εγκαυστική» εικών της «Πονεμένης Ρωμιοσύνης». Αλλά ταυτοχρόνως βιούμεν καθημερινώς και το θαύμα της Αναστάσεως. Όπως θα έλεγεν ο Απόστολος Παύλος:

«Εν υπομονή πολλή, εν θλίψεσιν, εν ανάγκαις, εν στεναχωρίαις, διά δόξης και ατιμίας, ως αγνοούμενοι και επιγινωσκόμενοι, ως αποθνήσκοντες και ιδού ζώμεν, ως παιδευόμενοι και μη θανατούμενοι, ως λυπούμενοι  αεί δε χαίροντες, ως πτωχοί πολλούς δε πλουτίζοντες, ως μηδέν έχοντες και πάντα κατέχοντες».

Αυτό το σταυροαναστάσιμον βίωμα είναι πιστεύομεν, και η σφραγίς της γνησιότητος της ταυτότητός μας.

Εκ του περισσεύματος αυτού του βιώματος προσφέρομεν και εις υμάς μήνυμα ελπίδος. Ο τελευταίος λόγος εις την ιστορία δεν είναι, ευτυχώς, ανθρώπινος. Είναι θεανθρώπινος.

Ανήκει εις τον εκ νεκρών Αναστάντα, τον εγείροντα τους νεκρούς και ζωοποιούντα τους τεθανατωμένους. Και ο λόγος αυτός είναι λόγος χαράς, χάριτος, αληθείας, φωτός, ζωής και σωτηρίας αιωνίου.

Αυτό έχωμεν να είπωμεν εις όλο τον κόσμο. Εις όλους τους δοκιμαζομένους λαούς. Εις όλους τους σκεπτομένους, προβληματιζομένους, ανησυχούντας ανθρώπους.

Ευχαριστούμε εν τω προσώπω υμών, κα Υπουργέ, την Ελληνικήν  Πολιτείαν, την έντιμον Κυβέρνησην της χώρας και το καθ’ υμάς Υπουργείο των Εξωτερικών δια τον σεβασμόν, την αγάπην και την συναντίληψιν εις την ανάντη πορείαν μας, πράγματα τα οποία αποτελούν οπωσδήποτε συνισταμένην των αισθημάτων ολοκλήρου του φιλοχρήστου ελληνικού λαού προς την πνευματικήν Μητέρα του Γένους, την εν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλην του Χριστού Εκκλησίαν.

Σας βεβαιούμεν ότι αι μητρικαί ευχαί και φιλόστοργοι ευλογίαι της συνοδεύουν νυχθημερόν ολόθυμοι τον Ελληνικόν Λαόν και τους Άρχοντάς του. Επίσης, η πατρική καρδία του Πατριάρχου αγρυπνεί πάντοτε ανυστάκτως υπέρ υμών εν αγάπη εκτενεί και βαθυτάτη.

Ευελπιστούμεν δε ότι και εις το μέλλον, άμεσον και απώτερον, η Ελληνική Πολιτεία θα συνεχίση, εκφράζουσα και διερμηνεύουσα τα ευλαβή αισθήματα του λαού, να στηρίζη την ποτνίαν Μητέρα εν περισσευούση μερίμνη και φροντίδι, ώσπερ το Φανάριον της Αληθείας και της Ελπίδος να συνεχίση να  τη τηλαυγίζη Φως Χριστού εις την Οικουμένην, προς δόξαν Θεού, σωτηρίαν λαών και επί ευκλεία του τιμίου ονόματος του Γένους μας.

Ευχριστούντες, Εξοχωτάτη, δια την φιλόφρονα αρωγή, το γεύμα και τους αγαθούς και ενθαρρυντικούς λόγους σας, υψούμεν το ποτήριον υπέρ υγείας και μακροημερεύσεως της Αυτού Εξοχότητος, του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, υπέρ ευοδώσεως και ενισχύσεως του Εξοχωτάτου Πρωθυπουργού και της υπ’ αυτόν Κυβερνήσεως και υπέρ ευημερίας και προόδου όλου του προσφιλεστάτου και πολυφιλήτου Ελληνικού Λαού.

Δι’ εσάς προσωπικώς επιτραπείτω η ευχή μας να ακολουθήση την παράδοση της ευάνδρου Κρήτης, εκ της οποίας κατάγεσθε, και να εκφραστή με κατάλληλον μαντινάδα:

«Υγεία, πλούσιο φωτισμό, χαρά και ουράνια δώρα, να δίδη ο καλός Θεός στην Υπουργό την Ντόρα!»